Klasyczna Grimmowska baśń opowiedziana na nowo przez dwie literackie legendy.
Dawno, dawno temu, kiedy waszych dziadków jeszcze nie było na świecie, pewien ubogi miotlarz i jego żona mieszkali na skraju wielkiego, mrocznego lasu z dwojgiem dzieci, Jasiem i Małgosią…
Niektóre opowieści nigdy się nie starzeją. Zwłaszcza jeśli przedstawiają je nam mistrzowie. W 1997 roku Maurice Sendak, kultowy amerykański autor i ilustrator książek dla dzieci, opracował scenografię i kostiumy do XIX-wiecznej opery o Jasiu i Małgosi. Kiedy w 2025 roku poproszono mistrza literatury grozy, Stephena Kinga, o napisanie tekstu do rysunków stworzonych dla teatru przez Sendaka, nie wahał się ani chwili. Stworzył swoją wersję klasycznej opowieści i opatrzył ją osobistym wstępem.
Nie zamierzał łagodzić Grimmowskiej baśni ani w drastyczny sposób potęgować jej grozy. Zamiast wymyślać fabułę na nowo, wolał skupić się na detalach. Z ilustracji wydobył znaczące szczegóły, którymi wzbogacił historię, w niemal filmowy sposób akcentując jej mroczny nastrój. Dzięki temu szczęśliwe zakończenie, w którym dziecięca odwaga i spryt zostają nagrodzone, wybrzmiewa z jeszcze większą siłą.
Nic dziwnego, że w pierwszym tygodniu po premierze książka znalazła się na pierwszym miejscu na liście dziecięcych bestsellerów „New York Timesa”.
Przemówiły do mnie zwłaszcza dwie ilustracje – jedna przedstawiała podłą wiedźmę, która leci na miotle, a na plecach ma worek z porwanymi dziećmi, druga – słynny domek z piernika zmieniający się w straszliwą twarz. Chciałem to opisać! Moim zdaniem to właśnie kwintesencja tej baśni – oraz baśni w ogóle: słoneczna fasada, straszliwe mroczne wnętrze i odważne, zaradne dzieci. Ja sam w pewnym sensie przez większość życia piszę o takich dzieciach jak Jaś i Małgosia.
ze wstępu Stephena Kinga
Mrożąca krew w żyłach… Choć King nie odchodzi daleko od tradycyjnej wersji tej baśni, w jego interpretacji groza tej historii zyskuje nową siłę, która doskonale współgra z upiornym rozmachem ilustracji.
„Publishers Weekly”
